Historia Sióstr Franciszkanek Niepokalanej to historia małego nasionka, które wzrasta i rozwija się w złocisty kłos na rozległym polu Bożego żniwa. W pierwszych latach po Soborze Watykańskim II, dwóch kapłanów zakonnych: o. Stefan M. Manelli i o. Gabriel M. Pellettieri, pod wpływem Dekretu soborowego „Perfectæ Caritatis”, wzywającego wszystkich konsekrowanych do „powrotu do źródeł i do pierwotnego ducha”, proszą i otrzymują od swoich Przełożonych zgodę na rozpoczęcie nowej formy życia franciszkańskiego, bardziej zbliżoną do „źródeł” naśladując w tym przykład ich świętego współbrata, Maksymiliana M. Kolbego, który w Polsce i w Japonii założył miasta maryjne, gdzie potrafił wcielić w życie ducha kontemplacji i apostolstwa Serafickiego Ojca i to do tego stopnia, że przez św. Jana Pawła II został nazwany „Świętym Franciszkiem XX wieku”.

Drugiego sierpnia 1970 roku, w Święto Matki Bożej Anielskiej, „Porcjunkuli” św. Franciszka, dwaj ojcowie osiedli w biednym i skromnym klasztorze we Frigento (Włochy) przy sanktuarium Matki Bożej Dobrej Rady, całkowicie zrujnowanym przez trzęsienie ziemi z 1962 roku.

Miejsce prawdziwie franciszkańskie, odpowiednie do rozpoczęcia życia według twardych i surowych zasad. Od samego początku, narzucając sobie bardzo wymagający plan dnia, starali się formować swe życie zakonne na przykładzie pierwotnych wspólnot franciszkańskich oraz tych bardziej współczesnych, założonych przez św. Maksymiliana Marię Kolbego w Polsce i Japonii.

Pierwsze największe i niespodziewane łaski dla Domu Maryjnego, to powołania. Od 1971 roku zaczęli przybywać młodzi, którzy chcieli pójść za św. Franciszkiem, oddając się Bogu i Niepokalanej na wzór formy życia o. Stefana i o. Gabriela. Z upływem czasu małe ziarno wyrosło i przyniosło swój owoc. Przy życiu w modlitwie, pokucie i ubóstwie oraz wzrastającej liczbie powołań rozwijały się także dzieła apostolskie: duszpasterstwo w Sanktuarium, pomoc proboszczom w pobliskich i dalszych miejscowościach, wydawanie dobrej prasy o szerokim zasięgu we Włoszech i za granicą, apostolat za pośrednictwem radia i telewizji.

W 1979 roku Ojciec Gabriel wraz z trzema współbraćmi otworzył placówkę misyjną na Filipinach, przy jednej z miejscowych parafii. Na owoce nie trzeba było długo czekać. W parafii, pod duchowym kierownictwem Ojca Gabriela, była grupka dziewczyn bardzo zaangażowanych w życie duchowe, według ideałów św. Franciszka i św. Maksymiliana. Kilka z nich w październiku 1982 roku przybyło do Włoch aby uczestniczyć w uroczystościach kanonizacyjnych św. Maksymiliana M. Kolbego i 1 listopada 1982 spotkały się z Ojcem Stefanem i Ojcem Gabrielem w Domu Maryjnym we Frigento gdzie wspólnie podjęto decyzję o założeniu pierwszej wspólnoty żeńskiej poświęconej Niepokalanej przez Ślub Maryjny, według formy życia już przyjętej przez Braci. Nowy Instytut powstał na Filipinach 31 maja 1985 roku, wraz z zatwierdzeniem ad experimentum przez Kardynała Sin z Manili.  W 1988 roku kilka sióstr przyleciało do Włoch i otworzyło pierwszą wspólnotę Sióstr Franciszkanek Niepokalanej we Frigento. Od tego pamiętnego czasu upłynęło już ponad 25 lat, a z małego „nasionka” wyrosło „drzewo”, które rozrosło się na wszystkie kontynenty, prowadzi różnorodne dzieła apostolskie, liczy około 400 sióstr w 42 domach.


"Nasz Wódz - to Niepokalana". św. Maksymilian

Copyright © 2017 Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Niepokalanej