PRZYPOWIEŚĆ O CHWAŚCIE WŚRÓD ZBOŻA
Pan Jezus w dzisiejszej Ewangelii przypomina nam przypowieść o pszenicy i chwaście. Świat jest polem, na którym Pan ustawicznie rozsiewa ziarno swej laski - boskie nasienie, które zakorzenione w duszach przynosi owoce świętości. Popatrzmy, jaką miłością Jezus Chrystus udziela nam swej łaski! Dla Niego każdy człowiek jest wyjątkowy i, żeby go odkupić, nie wahał się przyjąć na siebie ludzkiej natury. Przygotował nas jak dobrą glebę i pozostawił nam swoją zbawczą naukę. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicy i odszedł.

 

Ewangelia  (Wersja dłuższa) 

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 13, 24-43)

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść:
«Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł.
A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc wziął się na niej chwast?” Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”
A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast, nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».
Przedłożył im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, większe jest od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki podniebne przylatują i gnieżdżą się na jego gałęziach».
Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło».
To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata».
Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie, mówiąc: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście».
On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie.
Jak więc zbiera się chwast i spala w ogniu, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia oraz tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego.
Kto ma uszy, niechaj słucha!»

Oto Słowo Boże

* * * * * * 

Komentarz

Kąkol jest chwastem, który na ogół rośnie wśród zbóż w tym samym czasie co one. Jest on tak podobny do pszenicy, że zanim kształtuje się kłos, nawet doświadczone oko rolnika nie może rozpoznać. Później wyróżnia się swoim cieńszym kłosem mniejszym owocem. Kąkol nie tylko wyjaławia ziemie, ale pomieszany z mąką psuje chleb i szkodzi człowiekowi. Zasianie kąkolu pomiędzy pszenice było osobistą zemstą nieraz praktykowaną na Wschodzie. Rolnicy bardzo bali się plagi kąkolu, gdyż groziła ona utratą całego zbioru.
Ojcowie Kościoła widzieli w kąkolu obraz skażonej nauki, fałszu, który początkowo można pomylić z samą prawdą. ,,Właściwością diabla jest mieszanie fałszu z prawda" mówił św. Augustyn, co trudno odróżnić, ale potem fałsz zawsze powoduje katastrofalne następstwa w ludzie Bożym.

Także dzisiaj przypowieść ta nie straciła nic ze swej aktualności. Wielu bowiem chrześcijan usnęło i dopuściło, aby nieprzyjaciel całkowicie bezkarnie zasiał nasienie chwastu. Wyrosty więc błędy dotyczące niemal wszystkich prawd wiary i moralności. Jakże dziś winniśmy być czujni wobec siebie i tych, za których jesteśmy w jakiś sposób odpowiedzialni, szczególnie gdy chodzi o publikacje, programy telewizyjne, lektury, itd.! One są prawdziwym zasiewem błędu i fałszywej nauki! Jakże powinniśmy czuwać nad środkami, które zapewniają nam dostęp do zdrowej wiedzy!

Niezbędne jest czuwanie dzień i noc, by nie dać się zaskoczyć. Należy czuwać, aby być wiernym wszystkim wymogom chrześcijańskiego powołania, aby nie dopuścić do błędu, który szybko wyjaławia i oddala od Boga. Trzeba czuwać nad naszym sercem, bez fałszywych wymówek z powodu wieku lub doświadczenia, a nade wszystko trzeba dbać o tych, których powierzył nam Bóg.

Francesco F. Carvajal „Rozmowy z Bogiem”

Copyright © 2017 Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Niepokalanej