JEZUS ŹRÓDŁEM WODY TRYSKAJĄCYM KU ŻYCIU WIECZNEMU

Od tej niedzieli, liturgia zachęca nas do refleksji nad tajemnicą naszego zbawienia poprzez symbole wody, światła, zmartwychwstania i życia. Ten wielki symbolizm, który był używany w czasach starożytnych jako katecheza dla katechumenów, którzy przygotowywali się do chrztu w dniu Wielkanocy, może pomóc także i nam odkryć Jezusa jako jedyne źródło zbawienia.

 

EWANGELIA (Wersja krótsza)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana  (J 4, 5-15. 19b-26. 39a. 40-42)

Jezus przybył do miasta samarytańskiego zwanego Sychar, w pobliżu pola, które dał Jakub synowi swemu, Józefowi. Było tam źródło Jakuba. Jezus zmęczony drogą siedział sobie przy źródle. Było to około szóstej godziny.

Wówczas nadeszła kobieta z Samarii, aby zaczerpnąć wody. Jezus rzekł do niej: «Daj Mi pić!» Jego uczniowie bowiem udali się przedtem do miasta, by zakupić żywności.

Na to rzekła do Niego Samarytanka: «Jakżeż Ty, będąc Żydem, prosisz mnie, Samarytankę, bym Ci dała się napić? » Żydzi bowiem i Samarytanie unikają się nawzajem.

Jezus odpowiedział jej na to: «O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała, kim jest Ten, kto ci mówi: „Daj Mi się napić”, to prosiłabyś Go, a dałby ci wody żywej».

Powiedziała do Niego kobieta: «Panie, nie masz czerpaka, a studnia jest głęboka. Skądże więc weźmiesz wody żywej? Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Jakuba, który dał nam tę studnię, i on sam z niej pił, i jego synowie, i jego bydło?»

W odpowiedzi na to rzekł do niej Jezus: «Każdy, kto pije tę wodę, znów będzie pragnął. Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem tryskającym ku życiu wiecznemu».

Rzekła do Niego kobieta: «Panie, daj mi tej wody, abym już nie pragnęła i nie przychodziła tu czerpać. Widzę, że jesteś prorokiem. Ojcowie nasi oddawali cześć Bogu na tej górze, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy czcić Boga».

Odpowiedział jej Jezus: «Wierz Mi, kobieto, że nadchodzi godzina, kiedy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcili Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie bierze początek od Żydów. Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie».

Rzekła do Niego kobieta: «Wiem, że przyjdzie Mesjasz, zwany Chrystusem. A kiedy On przyjdzie, objawi nam wszystko».

Powiedział do niej Jezus: «Jestem nim Ja, który z tobą mówię».

Wielu Samarytan z owego miasta zaczęło w Niego wierzyć dzięki słowu kobiety. Kiedy więc Samarytanie przybyli do Niego, prosili Go, aby u nich został. Pozostał tam zatem dwa dni. I o wiele więcej ich uwierzyło dzięki Jego słowu, a do tej kobiety mówili: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, usłyszeliśmy bowiem na własne uszy i wiemy, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».

Oto Słowo Boże

 

* * * * * * * 

Komentarz

BOGATA SYMBOLIKA WODY

Woda jest ważnym elementem ludzkiego życia. Bez niej, ziemia jest niczym innym, jak tylko jałową i nienadającą się do zamieszkania pustynią. Woda jest darem od Boga i jest też symbolem zbawienia dobrowolnie ofiarowanego przez Niego człowiekowi. W historii zbawienia Bóg objawia się jako Zbawiciel swego ludu poprzez interwencje, w szczególności w najtrudniejszych i najbardziej mrocznych momentach jego historii. 

Mówi o tym cud wyprowadzenia wody ze skały, opisany w pierwszym czytaniu Mszy: Podczas swojej długiej wędrówki przez pustynię, lud izraelski dręczony pragnieniem, „szemrał przeciw Mojżeszowi” (Wj 17,3) i przeciwko Bogu. Szemranie szybko przekształciło się w bunt, który groził nawet zamachem na życie Proroka. Bóg interweniował w cudowny sposób: sprawił, że ze skały uderzonej przez laskę Mojżesza, wypłynęła świeża woda. W ten sposób Pan po raz kolejny pokazał, że jest Zbawicielem swojego ludu, zawsze wiernym swoim obietnicom.

WODA ŻYCIA, ŹRÓDŁEM ZBAWIENIA

W dzisiejszej Ewangelii symbolika wody osiąga pełnię swego znaczenia. Tajemnicza woda, którą Jezus obiecał Samarytance jest Wodą, która stanie się w sercu wszystkich, którzy się do Niego zbliżą, źródłem zbawienia i życia wiecznego. Jezus jest Źródłem żywym tej wody, Skałą zranioną na krzyżu, z której przebitego Serca „wypłynie” Duch Święty, Kościół i sakramenty, wspaniałe dary Jego Boskiej miłości. 

W dialogu z Samarytanką, która przyszła, aby zaczerpnąć wody ze studni Jakuba, to Jezus rozpoczyna dialog i prosi: „Daj mi pić” (J 4,7). Jest to prośba, która kryje całą tajemnicę miłości Boga, i którą od zawsze kieruje do człowieka, aby mógł Go poznać, kochać oraz dobrowolnie oddać Mu swe serce. Bóg zawsze poszukuje człowieka. Aby ugasić to dręczące pragnienie, Bóg stał się człowiekiem i czeka na niego na ulicach lub przy studzienkach życia, aby dać  mu zbawienie.  

WYJŚCIE BOGA DO CZŁOWIEKA

Na zdziwienie Samarytanki odnośnie prośby Jezusa o wodę, mówi: „O, gdybyś znała dar Boży i wiedziała kim jest Ten, kto ci mówi: «Daj mi się napić»”(tamże, 10). Jezus chce wejść do serca kobiety i pomóc jej, aby zastanowiła się nad swoim nieszczęściem i wewnętrzną pustką, by nakierować ją na ścieżkę prowadzącą do Boga; chce jej dać do zrozumienia, że materialna rzeczywistość, studni Jakuba, góry w Samarii, przestają się liczyć, są rzeczami nieaktualnymi i ujawnia jej grzeszne życie z pięcioma mężami. Kobieta nie ucieka, lecz czuje odradzającą się w sercu tęsknotę do nowego życia i, w końcu, zdaje sobie sprawę, że Ten, kto do niej mówi jest Mesjaszem. Teraz już niczego nie potrzebuje, znalazła w Jezusie pełnię wszystkich rzeczy, a nawet pozostawia dzban i biegnie ogłosić swoje odkrycie. 

GŁUSI NA WEZWANIA MIŁOŚCI...

Jezus chce wejść do serc wszystkich ludzi. To jest Jego największym pragnieniem. On chce, abyśmy i my doświadczyli żywej wody, która zbawia i spełnia najskrytsze pragnienia duszy. Ale człowiek naszych czasów wydaje się być głuchy na każde wezwanie miłości. Zamknięty w swoim najgłębszym egoizmie, woli podążać za głosem swoich instynktów i namiętności, które prowadzą go do poszukiwania wody prawdy i szczęścia w popękanych cysternach lub studniach pełnych mętnej wody. 

GDYBYŚ ZNAŁ DAR BOŻY!

Pan Jezus dziś kieruje także do nas te słowa napomnienia: „Gdybyś znał dar Boży!” Przez te słowa przypomina nam, że woda z „kałuż” tego świata nie może ugasić naszego pragnienia. On zaś jest Jedyną Wodą, zdolną zaspokoić pragnienie duszy, która raz wypita, staje się w nas niewyczerpanym źródłem radości. Pan Jezus jest tym Źródłem, które wlewa pokój do naszego serca.

 

o. Gabriele M. Pellettieri, FI

 

 

Copyright © 2019 Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Niepokalanej