NA JEZUSIE SPEŁNIA SIĘ ZAPOWIEDŹ IZAJASZA

Pan moim światłem i zbawieniem moim” (Ps 26,1): jest to synteza całej treści zawartej w liturgii słowa trzeciej niedzieli okresu zwykłego. Tymi słowami psalmu wyznajemy, że Bóg jest Światłem i Zbawieniem naszego życia, bo w Piśmie Świętym często Bóg jawi się jako samo źródło światła, życia i zbawienia.

Fragment dzisiejszej Ewangelii zawiera proroctwo Izajasza, zapowiadające Mesjasza - potomka królewskiego rodu Dawida, który złamie jarzmo ciemięzców i uwolni ludzi z niewoli. Będzie On pochodził z terytoriów Zabulona i Neftalego (ówczesnych terenów Galilei), zniszczonych i zajętych przez króla asyryjskiego. Przyjście Wybawiciela będzie jak wielkie światło, które przyniesie ludziom szczęście i zbawienie: „Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad tymi, którzy mieszkają w krainie mroku zabłysło światło” (Iz 9,1).

 

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza  (Mt 4, 12-23)

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło».

Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim.

A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

Oto Słowo Boże

* * * * * * * 

Komentarz

Święty Mateusz, autor dzisiejszego fragmentu Ewangelii, miał szczęście ujrzeć na własne oczy spełnienie się proroctwa Izajasza i nie zawahał się zidentyfikować Jezusa z tą wielką światłością, która pojawiła się w Galilei i która szybko rozprzestrzeni się na cały świat, oświecając swoim blaskiem ludzi zanurzonych w ciemności grzechu i błędu. W ten oto sposób Apostoł zaznacza, że Jezus jest prawdziwym Mesjaszem, posłanym przez Boga, w którym spełniły się wszystkie proroctwa Starego Testamentu. Tak jak słońce o brzasku, Pan Jezus obejmuje świat blaskiem swej Boskości.

Pierwsi zostają ogarnięci przez nadprzyrodzone światło łaski i miłości prości rybacy z Galilei: dwaj bracia, Szymon i Andrzej oraz dwaj synowie Zebedeusza, Jakub i Jan. Otrzymują oni zaproszenie Jezusa: „Pójdźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi” (Mt 4,19). Ewangelia podkreśla szybkość ich reakcji: „Natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim” (tamże, 22). Jakże wielką hojność możemy podziwiać u tych pierwszych Apostołów Pana! Mimo, że wymagania Bożego powołania nie były dla nich w pełni zrozumiałe, nie wahali się zostawić wszystkiego; rodziny i pracy, by pójść w ślad za Mistrzem z Nazaretu: zaufali Jezusowi i bez zwłoki przyjęli Jego zaproszenie.

Jezus jest Światłem i Zbawieniem świata. Przez wieki, po Apostołach, wielu innych zostało zafascynowanych Jego Boskim światłem, uwierzyli w Niego jako obiecanego Mesjasza, posłuchali i poszli za Nim. Mistrz z Nazaretu również dziś zaprasza nas do pójścia za Nim. On oczekuje od nas szybkiej i wielkodusznej odpowiedzi, podobnej do odpowiedzi Apostołów, ponieważ chce, tak szybko jak to możliwe, zamieszkać w nas. Jak wiele radości wnosi do naszych serc myśl o wielkiej godności, którą obdarza nas Jezus, racząc wejść do naszego życia i zapraszając nas do pójścia za Nim! Ale Jego powołanie wymaga od nas podjęcia nowej drogi życia. To do tej radykalnej zmiany zapraszają nas dziś pierwsze słowa wypowiedziane przez Jezusa na początku Jego przepowiadania: „Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie” (tamże, 17).

Słysząc Jego zaproszenie, nie można pozostać obojętnym. Królestwo Boże, które głosi, teraz uobecnione w Jego Osobie, jest czymś nowym, co musi zostać przyjęte w nas, aby mogło zakiełkować i wzrastać. Aby móc przyjąć Jego Osobę i królestwo Boże niezbędne jest, aby zostawić wszystko inne, oderwać się, przynajmniej sercem, od próżności tego świata, wyruszyć w drogę za przykładem Mistrza, przyjmując Jego wybory i Jego kryteria, Jego postawy i Jego sposób myślenia. Głęboka przemiana serca i umysłu jest niezbędnym warunkiem, by mieć udział w Królestwie Bożym. Tylko tam, gdzie są ludzie przemienieni przez łaskę Bożą, ustanawia się Królestwo Boże.

Pan Jezus, powołując Apostołów, powierza im wielką misję: „Uczynię was rybakami ludzi” (tamże, 19). Pan chce, aby światło Ewangelii rozszerzyło się aż po krańce ziemi. Wszyscy jesteśmy powołani do współdziałania w tej misji zbawienia.

Uciekajmy się do naszej Współodkupicielki i prośmy Ją o męstwo i siłę, aby wiernie żyć naszym „powołaniem do współpracy w zbawianiu braci”.

 

O. Gabriel Maria Pellettieri, FI

 

 

Copyright © 2019 Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Niepokalanej