SŁUŻYĆ Z POKORĄ 

Głównym tematem liturgii tej niedzieli jest wiara, cnota niezwykle istotna dla życia chrześcijańskiego. Nigdy nie było łatwo wierzyć, ale dziś nadeszły szczególnie ciężkie czasy dla wiary; zwątpienie, sceptycyzm i obojętność, to postawy bardzo często spotykane w naszym pokoleniu. Jednak wiara jest środkiem, który pozwala człowiekowi otworzyć serce, umysł i całe swoje życie na wszechmoc Boga oraz pozwala Bogu, aby objawił człowiekowi Swoją istotę i cudowne dzieła Jego miłości.

 

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza                                                                           Łk 17, 5-10 

Apostołowie prosili Pana: «Przymnóż nam wiary». Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna. 

Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: Pójdź i siądź do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? 

Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać».

Oto słowo Pańskie.

* * * * * * * 

Komentarz

ZAUFAJ PANU, WSZYSTKO W SWOIM CZASIE

Dzisiejsze pierwsze czytanie wyraźnie odnosi się do wiary. W trudnej sytuacji ludu żydowskiego, który przez długi czas był uciskany przez wrogów, prorok Habakuk wznosi do Boga swoją wzruszającą modlitwę: „Dokądże, Panie, wzywać Cię będę, a Ty nie wysłuchujesz?” (Ha 1,2). Na skargę proroka Pan odpowiada wzywając do cierpliwości i zaufania: pewnego dnia, w swoim czasie, On zainterweniuje, aby sprawiedliwości stała się zadość, a wtedy występny człowiek zginie „a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności” (tamże; 2,4). 

Cytowany tekst Habakuka, podkreśla fundamentalny aspekt wiary: zaufanie Bogu. Wierzyć nie znaczy jedynie poznać i zaakceptować prawdy, które Bóg objawił nam przez Jezusa, lecz nawiązać relację pełnego zaufania do Niego. Wierzący, który zawierza się całkowicie Bogu i pozwala Mu sobą kierować nie zginie, ale będzie żył z pewnością w sercu, że pewnego dnia Bóg zainterweniuje w jego osobistej historii, aby go zbawić, według sposobu i czasu przez Niego ustalonego. Jest to środek, który pozwala chrześcijaninowi osiągnąć cel pożądany przez Boga. 

NIE DAJ SIĘ ZWIEŹĆ POZOROM

Św. Ojciec Pio z Pietrelciny mówi: „Zawsze będę wam wpajał zaufanie; niczego nie musi obawiać się dusza, która zaufała Panu i w Nim pokłada swoją nadzieję” (Listy II). Z tej cennej nauki wynika wielka potrzeba chrześcijanina, by złożył wszelkie nadzieje w Bogu, od którego zależy wszelkie dobro i całkowicie Mu zawierzył. Ta nauka jest ważna dla wszystkich i w każdych warunkach, nawet jeśli pozornie Pan będzie opóźniał się z interwencją w zwalczeniu zła oraz niesprawiedliwości, gdziekolwiek na świecie one górują. 

„PANIE, PRZYMNÓŻ NAM WIARY!” 

W Ewangelii słyszymy prośbę Apostołów: „Przymnóż nam wiary!” (Łk 17,6). Jest to niesamowita prośba, którą możemy wykorzystywać jako akt strzelisty w ciągu dnia, szczególnie w trudnych momentach, pokusach, słabościach duchowych, cierpieniach fizycznych. Na prośbę uczniów, Mistrz odpowiada: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: «Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze! », a byłaby wam posłuszna.” (tamże). Te słowa Zbawiciela, wprawiają nas w zdumienie i dają nam do zrozumienia, że wszystko jest możliwe dla tego kto wierzy. 

WIARA CZYNI CUDA

Wiara jako dar Boży, ma w sobie niesłychaną moc zdolną do zdziałania rzeczy niemożliwych do wykonania dla człowieka. Patrząc na miliony męczenników, którzy w ciągu wieków nie zawahali się oddać życia dla Pana, oraz na niezliczonych świętych, którzy dokonali wielkich dzieł za pomocą minimalnych środków, zdajemy sobie sprawę, że wszystko to stało się za sprawą Boga.

OBOWIĄZKI SPEŁNIONE BEZINTERESOWNIE

W związku z tą prawdą, oto czego uczy nas Jezus: „Gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: «Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać»”(tamże; 17,10). W niesamowitym dziele nawrócenia i uświęcenia dusz, powinniśmy uważać siebie niczym innym, jak tylko prostymi narzędziami, „sługami nieużytecznymi” łaski Bożej. W Królestwie Bożym właśnie wszystko dzieje się pod znakiem obdarowania, bezinteresowności; wszystko jest darem Bożym: wezwanie do pracy w Nim, sama zdolność do pracy, wzrost i obfitość owoców duchowych oraz wieczna zapłata. Chrześcijanin jest wezwany do służby, do bycia pracowitym i wiernym, do wykonania swojej części bezinteresownie i z hojnością.

Prośmy Niepokalaną, Służebnicę Pańską, o łaskę umiejętności pokornego rozpoznawania, jak Ona, że jesteśmy „sługami nieużytecznymi”. Prośmy Ją, by powiększyła naszą wiarę, aby mogła stać się żywa, autentyczna, prawdziwa, zdolna do dania odważnego świadectwa tylu ludziom, którzy chodzą po omacku w ciemnościach błędów, grzechów i pogaństwa.

 

O. Gabriele Maria Pellettieri, FI

Copyright © 2019 Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Niepokalanej